در کلاس من بچه ها باید برای بیان مقاصد خود تا جایی که امکان دارد باید از زبان محاوره استفاده کنند . اگر چه اشاره ممنوع  نیست باید روی سخن گفتن تمرین کنند . انها ارام ارام یاد می گیرند که قادرند منظور خود را بیان کنند . این توانایی در انها وجود دارد  و باید از ان استفاده کنند . حالا حجم یادگیری مانند هر کلاس دیگری به میزان هوش و اموزش های قبلی و مشارکت والدین در فعالیت ها  بستگی دارد . هم چنین انگیزه ای که در او وجود دارد .اگر چه انها اسیب دیده ی شنوایی هستند اما من باور دارم که این حق طبیعی انهاست که از زبان محاوره استفاده کنند. حتی اگر تعداد کمی از لغات را  درک کنند.

کلاس من اول است . ۸ دانش اموز دارد . ۱ نفر از انها فلج مغزی می باشد . سایرین نیز کمابیش با مشکلات متعددی مواجه بودند . برای دیکته گفتن صورتم را نمی بینندوانها تنها از طریق شنیدن قادرند دیکته بنویسند.

فقط ۱ نفر که فلج مغزی است املا تصویری همانند انچه در این وبلاگ ذکر شده است می نویسد.

انهایی که ضعیف هستند بعد از تلاش لازم از طریق دیدن اجازه دارند املا بنو یسند . ان چه مهم است متن دیکته نیست بلکه شنیدن حساسیت شنیدن و تمرکز انها روی ان چه می شنوند  در اولویت می باشد. من عقیده دارم انها هم مانند سایرین حق دارند از شنوایی خود استفاده کنند .

فرشته هنرور